Rozwój kolei w niepodległych Indiach thumb|Ćennaj, stacja Thirumayilai na linii SKM thumb|Ćennaj, stacja Velachery na linii SKM. Linia w trakcie konwersji z rozstawu metrowego na szeroki 1676 mm thumb|Bangladesz: „Bangabandhu Jamuna Multipurpose Bridge”; niewidoczny na zdjęciu tor kolejowy dwóch rozstawów ułożono pod masztami wysokiego napięcia W 1947 r. sieć kolejowa została podzielona między Indie i Pakistan, a linie zostały w większości przerwane. Do Pakistanu przeszła większość sieci Bengal Asam Rly. i North Western Rly., a sieć stanu Asam została odcięta od sieci Indii obszarem Pakistanu Wschodniego (obecnie Bangladesz). Migracjom ludności między nowo utworzonymi państwami towarzyszyła wymiana personelu kolejowego i urządzeń. Układ ruchu zmienił się zasadniczo: Karaczi przestało odgrywać rolę jako punkt skupiający ruch do północnych Indii, który skupił się w Bombaju; ruch do Dżammu i Kaszmiru, zamiast iść przez Lahaur i Rawalpindi, skierował się na Delhi, a dworzec Sealdah w Kalkucie, skąd wychodził ruch w kierunku Dhaki, stał się dworcem głównie podmiejskim.