W trakcie trwania wojny trzydziestoletniej miasto było wielokrotnie oblegane, czego skutkiem były znacznie niszczące miasto pożary oraz wybuch epidemii, który doprowadził do spadku liczby ludności o 40%Janusz Czerwiński, Ryszard Chanas: Dolny Śląsk – przewodnik, Warszawa: Sport i Turystyka, 1977, s. 178–186. i upadku rzemiosła i handlu. Odbudowę miasta przerwał jeden z największych w historii miasta pożarów w 1716.
W granicach Prus i Niemiec W wyniku I wojny śląskiej, Monarchia Habsburgów utraciła Śląsk wraz ze Świdnicą na rzecz Królestwa Prus, co miało wpływ na obniżenie znaczenia gospodarczego i powolny upadek miasta. Od 1741 roku z bezpośrednim udziałem króla Fryderyka II trwały prace projektowe nad zmodernizowaniem średniowiecznych i wczesnonowożytnych fortyfikacji i przekształceniem miasta w twierdzę. W 1747 zaakceptowano plany twierdzy, które rok później zostały zmodyfikowane przez generała Philippa Lotha von Seersa. Wykryto bowiem, że główny projektant twierdzy, generał Gerhard Cornelius von Wallrawe, sprzedawał informacje o swoich projektach innym państwom. Budowę twierdzy rozpoczęto w 1748 roku. Do 1750 roku ukończono budowę wewnętrznego pasa twierdzy w postaci wału głównego opartego na dawnych murach miejskich, a do 1754 roku ukończono zewnętrzny pas, na który składało się 5 fortów i 4 reduty.