Wyprawa miała również stwierdzić czy Antarktyda to kontynent czy jedynie archipelag pokrytch lodem wysp.
Wyprawa opuściła Buenos Aires 23 grudnia 1903 roku i 27 stycznia 1904 roku wpłynęła do Cieśniny Drake’a. 1 lutego osiągnęła Szetlandy Południowe, lecz 5 lutego statek zaczął borykać się z problemami silnika, z którymi uporano się po wpłynięciu do Flandres Bay. 19 lutego ekspedycja dotarła do Wiencke Island i naturalnego portu, który Charcot nazwał Port Lockroy na cześć Édouarda Lockroy’a – francuskiego polityka, który pomógł w dofinansowaniu wyprawy.
thumb|120px|Kopiec Charcota (1904) Po przekroczeniu 65°S Charcot rozpoczął poszukiwania miejsca na zimowanie i wytypował zawietrzną stronę Booth Island. Na północnej stronie wyspy odkryto niewielką zatokę, którą Charcot nazwał na cześć ojca Port Charcot. Usypano tu kamienny kopiec, na którym zamontowano drewnianą kolumnę i tabliczkę z imionami członków ekspedycji Charcota, którzy zimowali na wyspie. Kopiec znajduje się na liście historycznych miejsc i pomników w Antarktyce (ang. Historic Sites and Monuments in Antarctica, HSM), objętych ochroną na mocy Układu Antarktycznego ze względu na wartość historyczną, dokumentującą odkrycia i badania Antarktyki.