– Cenię błękitne koszule; moja żona woli zielone.
Stopniowanie przymiotników odbywa się w sposób regularny za pomocą plus i le plus (w przeciwną stronę za pomocą minus i le minus): facile (łatwy) – plus facile (łatwiejszy) – le plus facile (najłatwiejszy) grande (duży, wielki) – plus grande – le plus grande bon (dobry) – plus bon – le plus bon elegante – minus elegante – le minus elegante
4 przymiotniki mają alternatywne nieregularne formy wyższe i najwyższe, które są często stosowane w tekstach: bon (dobry) – melior (lepszy) – le melior, optime (najlepszy) mal (zły) – pejor (gorszy) – le pejor, pessime (najgorszy) grande – major – le major, maxime parve (mały) – minor – le minor, minime. W słowniku interlingwy brakuje przymiotników odpowiadających rzeczownikom takim jak communista, optimista, populista itp. Wówczas rzeczowniki zakończone na -a i -o są używane jako przymiotnik, np.
partito communista = partia komunistyczna, politico populista = populistyczny polityk, persona optimista = optymista, flor bronzo = brązowy kwiat.