thumb|240px|Grób Teodora Piotrowskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Teodor Jan Piotrowski (ur. 8 listopada 1892 w Stawiskach, pow. kolneńskim, zm. 18 lipca 1975 w Warszawie) – działacz spółdzielczy, polityk.
Życiorys Urodził się w rodzinie Józefa i Marianny z Kozłowskich. Od 1912 pracował jako pomocnik sekretarza Urzędu do Spraw Włościańskich w Makowie Mazowieckim, od października 1915 w resorcie rolnictwa w Piotrogrodzie, a od 1918 na posadzie zastępcy sekretarza Wydziału Sejmiku Powiatowego w Makowie. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920, w czasie ofensywy Armii Czerwonej, organizował Powiatowy Komitet Rewolucyjny. W związku z tą działalnością po wyparciu bolszewików aresztowany. Dzięki wstawiennictwu okolicznej ludności uniknął za to kary, lecz został zwolniony z pracy w samorządzie i przez pół roku był bezrobotny. W tym czasie związał się z PPS, został w 1921 płatnym lustratorem okręgowego Związku Polskich Stowarzyszeń Spółdzielczych, następnie kierownikiem kooperatywy urzędniczej w Makowie. Po ukończeniu kursu dla kierowników gospodarczo rozwiniętych spółdzielni objął w 1925 stanowisko prezesa Zarządu Spółdzielni Spożywców w Makowie. Od połowy lat 20. XX wieku był członkiem Komitetu Miejskiego PPS. W latach 1927–1933 piastował mandat ławnika magistratu.