Halpern, Departament Antropologii, 1977), obrazujące wyniki owych badań na Poreczu. Po tym czasie, Józef Obrębski uzyskał tytuł doktora filozofii w zakresie antropologii społecznej.
W drugiej połowie lat 30. był członkiem wielu stowarzyszeń i wykładowcą: Od marca 1936 r. członek Instytutu Badań Spraw Narodowościowych; prowadził wykłady w Seminarium Narodowościowym instytutu. Od 1936 r. wykładowca socjologii w Instytucie Pedagogicznym Związku Nauczycielstwa Polskiego oraz w szkole wyższej Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie i Łodzi. Listopad 1936 r. wicedyrektor nowo utworzonego Państwowego Instytutu Kultury Wsi; odpowiedzialny za badania terenowe. Organizacja badań nad emigracją wiejską, pamiętnikami chłopskimi i uniwersytetami ludowymi. Od 1937 r. członek Polskiego Instytutu Socjologicznego i redakcji Przeglądu Socjologicznego; od 1938 r. kierownik sekcji prac naukowych, redaktor naczelny wydawanej przez instytut serii „Biblioteka socjologiczna”. Józef Obrębski był jednym z pierwszych popularyzatorów funkcjonalizmu Bronisława Malinowskiego w Polsce, zarówno w kontekście praktycznym (badania terenowe w Macedonii i na Polesiu), jak i teoretycznym (publikacje, referaty, wykłady).