Jest wiele sposobów na zastosowanie strategii reductio, a prasangika, czyli system ich stosowania, wykazuje błędy innych systemów analizując je do momentu, aż nie zostaną porzucone. W analizie nie utrzymuje się więc stanowisk, aby nie było możliwości wykazania błędu, który mógłby być w stosunku do nich wykazany.

Nagardżuna w dziele „Polemika na Zarzuty” (ang. The Rebuttal of Objections, sanskryt: Vigrahavyavartanıkarika) pisze: Jeśli posiada się twierdzenie, wówczas będzie się ustanowionym w błędzie. Tymczasem nie posiadam twierdzeń, Jestem więc sam bez błędów.

Czandrakirti w „Przejrzystych Strofach” (ang.: Clear Words, sanskryt: Prasanna-pada) dodaje: stanowisko doprowadzone do absurdu w negacji reductio, należy (wyłącznie) do jego zwolennika, jednak nie do nas, ponieważ my nie posiadamy żadnych (autonomicznych) stanowisk.