13403).
22 sierpnia 1941 jednostka została przeorganizowana na Ukrainie razem z 2 Słowacką Dywizją Piechoty w 1 Słowacką Dywizję Zmotoryzowaną.
Dywizja współuczestniczyła w ofensywie wojsk niemieckich w południowej Ukrainie. Pół roku później utrzymywała stanowiska obronne w okolicach Morza Azowskiego i Taganrogu oraz na rzece Mius. Od listopada 1941 roku do kwietnia 1942 roku jednostką dowodził płk Augustín Malár. Od czerwca 1942 r. ponownie pod dowództwem płk. Turanca zmotoryzowana jednostka przemieszczała się szybko i już 22 lipca osiągnęła Rostów nad Donem, gdzie włączyła się do boju o miasto i była pierwszą jednostką Osi, która utworzyła przyczółek na wschodnim brzegu Donu. Następnie do listopada 1942. Rýchla divízia walczyła wzdłuż rzeki Kubań w ofensywie na Kaukaz oraz w górach Kaukazu. Na początku 1943 r. stan liczebny wojsk słowackich w ZSRR wynosił ok. 35 tys. żołnierzy. Po klęsce stalingradzkiej w 1943 roku jednostka ta została przerzucona na Krym, następnie jej część jako Zaisťovacia divízia (dywizja bezpieczeństwa) brała udział w niszczeniu partyzantki na Białorusi oraz Ukrainie natomiast druga grupa jako Dywizja techniczna została przerzucona na front włoski. 28 lipca 1943 r. cała dywizja powróciła z frontu wschodniego na Słowację, witana w tym dniu w Zwoleniu przez gen. Ferdinanda Čatloša.