Psalmy przyszłości – cykl psalmów napisanych przez Zygmunta Krasińskiego w Paryżu w latach 1844–1848. Pierwsze trzy części zostały wydane pod pseudonimem literackim Spirydion Prawdzicki w 1845. Całość, składająca się z pięciu psalmów, została opublikowana w 1850 roku. Od 1874 były drukowane pod prawdziwym nazwiskiem autora.
Układ poematu Początkowo utwór składał się z trzech części (powstałych w latach 1844–1845): Psalm wiary Psalm nadziei Psalm miłości W 1846–1848 Krasiński napisał: Psalm żalu Psalm dobrej woli
Okoliczności powstania I części cyklu W maju 1843 roku wydał Krasiński w Paryżu Przedświt. W lipcu w Dreźnie poślubił Elizę Branicką. 15 sierpnia, po pięciu latach nieobecności powrócił do kraju. Przełom roku 1843/1844 spędził częściowo w Opinogórze, częściowo na lustracji majątków, a w większości w Warszawie. W październiku wyjechał na kilka dni do Wierzenicy, majątku Augusta Cieszkowskiego, gdzie przyjaciel zapoznał go z pierwszą redakcją swego traktatu Ojcze nasz. Zawarta w nim synteza historiozoficzna autora, zbieżna z poglądami Krasińskiego, zakładała organiczną ewolucję dziejów ludzkości ku Królestwu Bożemu, bez wstrząsów i rewolucji. Nadchodząca nowa epoka, zainicjowana przez Słowian, miała być epoką powszechnego pojednania i przeanielenia ludzkości.