Wielkie jaskinie Doliny Małej Łąki, PTPNoZ, Warszawa, 2002..
Przyroda W ostatnich latach w jaskini kurczy się pokrywa lodowa. Jest to prawdopodobnie związane z otwarciem w czasie badań ciągów w głąb systemu.
Przez najniższe piętro jaskini płynie ciek wodny. Zasilany jest on przez cieki płynące z górnych pięter. W jaskini znajdują się liczne stałe zbiorniki wody. Do tej pory odkryto w niej 10 syfonów.
Pomijając syfony, do największych jeziorek należą m.in.: Marmit w Partiach Via ad Caelum, jeziorko w Promenadzie Słońca, jeziorko Tybr, Sadzawka Topielców i jeziorko Krokodyl na Poziomie 500.
Jaskinia jest prawdopodobnie odwadniana przez Lodowe Źródło (nie przeprowadzono jeszcze barwień wody).
Zamieszkują ją licznie nietoperze.
Historia odkryć Jaskinia została odkryta 30 sierpnia 1959 r. przez Danutę Strelau i Stanisława Wójcika. Spenetrowano wówczas odcinek do Sali z Madonną. Dalszą część jaskini, do łącznej długości 80 m, przeszli 27 września Władysław Habil i St. Wójcik.
Pod koniec lat 70.