Rumuński Pułk Grenadierów SS (niem. Waffen-Grenadier-Regiment der SS (rumänisches Nr. 1)) – ochotniczy związek taktyczny Waffen-SS złożony z Rumunów podczas II wojny światowej.
Po zerwaniu przez Rumunię sojuszu z Niemcami i przejściu na stronę Sowietów w sierpniu 1944 r., w niemieckim dowództwie pojawiła się koncepcja sformowania z przeciwnych temu Rumunów dywizji Waffen-SS. Wspierał ją tzw. rumuński rząd na uchodźstwie z siedzibą w Wiedniu na czele z Horią Simą, przywódcą faszystowskiej Żelaznej Gwardii. Zdołano utworzyć trzy pułki, ale tylko jeden osiągnął gotowość bojową. Rekrutował się on spośród rumuńskich robotników i studentów przebywających w Niemczech, członków Żelaznej Gwardii oraz części żołnierzy rumuńskiej 4 Dywizji Piechoty, która w sierpniu została internowana na terytorium Rzeszy. Dowódcą Pułku został niemiecki oficer SS-Sturmbannführer Gustav Wagner. Liczył ok. 3 tys. ludzi i składał się z dwóch batalionów piechoty. Po przeszkoleniu wojskowym na początku 1945 r. był gotowy do akcji. Przydzielono go do 547 Dywizji Grenadierów Ludowych w składzie III Korpusu Pancernego SS i w marcu skierowano na front nad dolną Odrę na północ od Szczecina (Stettina). Jako część Korpusu otrzymał nazwę Waffen-Grenadier Regiment 103. W wyniku ofensywy berlińskiej Armii Czerwonej Pułk został rozbity na początku kwietnia.