Wydanie angielskiej Biblii przełożonej z języków oryginalnych jest dziełem reformatorów. Pierwszym który posłużył się drukiem do rozpowszechniania Biblii był reformator i biblista William Tyndale (pierwsze wydanie jego angielskiego przekładu Nowego Testamentu ukazało się w Kolonii w 1525 roku, zaś w 1534 roku ukazało się w Antwerpii wydanie drugie, poprawione). Tyndale pracował także nad tłumaczeniem Starego Testamentu lecz pracy tej nie zdołał dokończyć gdyż został skazany za herezję i spalony na stosie. W roku 1537 jego Nowy Testament oraz te księgi Starego, które zdążył przetłumaczyć jako Matthew Bible pod pseudonimem „Thomas Matthew” wydał John Rogers, pierwszy męczennik protestancki w okresie rekatolicyzacji Anglii za panowania królowej Marii Tudor.

Pierwszy przekład całej Biblii w języku angielskim został opracowany i wydany w 1535 roku przez Milesa (Mylesa) Coverdale’a. Ponieważ Coverdale nie posiadał wystarczająco biegłej znajomości oryginalnych języków biblijnych posłużył się przekładem Tyndale’a oraz wspierał tłumaczeniami Marcina Lutra (Biblia Lutra), Ulrycha Zwinglego (Biblia zuryska), a także łacińską Wulgatą. Pomimo tego Biblia Coverdale’a uzyskała poparcie króla Henryka VIII, zaś kolejna edycja przekładu Coverdale’a z 1539 roku znana jako Wielka Biblia (ang.