Divino afflante Spiritu (o właściwym rozwoju studiów biblijnych) – encyklika papieża Piusa XII opublikowana 30 września 1943.
Okazją do wydania encykliki była pięćdziesiąta rocznica encykliki Providentissimus Deus opublikowanej przez papieża Leona XIII w 1893. Pius XII opisuje zmiany w wiedzy o Biblii, jakie nastąpiły na skutek odkryć archeologicznych i rozwoju nauki.
Od czasów soboru trydenckiego, katolickie przekłady Biblii opierano zwykle na łacińskiej Wulgacie, czyli tekście wykorzystywanym w liturgii. Tekstów oryginalnych (hebrajskich, aramejskich i greckich) używano wyłącznie do wyjaśniania znaczenia łacińskiego tekstu.
W encyklice papież podkreślił wagę dokładnego studiowania języków oryginalnych, oraz innych języków starożytnych, które mają pozwolić na lepsze zrozumienie natchnionego autora. Jeżeli zatem zna się sposoby wyrażania i pisania właściwe starożytnym i osądza się je należycie, wówczas można odpowiedzieć na wiele zarzutów przeciw prawdomówności i wiarogodności ksiąg św.