Dobrzyń nad Drwęcą – dzielnica Golubia-Dobrzynia (województwo kujawsko-pomorskie) położona na lewym brzegu Drwęcy. w latach 1789–1870, 1919–(1941) oraz w 1951 jako odrębne miasto.
Miasto prywatne Królestwa Kongresowego położone było w 1827 roku w powiecie lipnowskim, obwodzie lipnowskim województwa płockiegoTabella miast, wsi, osad Królestwa Polskiego, z wyrażeniem ich położenia i ludności, alfabetycznie ułożona w Biórze Kommissyi Rządowéy Spraw Wewnętrznych i Policyi. T. 1 : A-Ł, Warszawa 1827, s. 103.. W latach 1870–1919 jako gmina Dobrzyń nad Drwęcą. W 1951 (de facto w 1941) połączony z Golubiem utworzył nowe miasto Golub-Dobrzyń. thumb|Kościół św. Katarzyny w Dobrzyniu W 2011 miał 10 722 mieszkańców
W dzielnicy znajduje się parafia pw. św. Katarzyny.
Historia Dobrzyń powstał na lewym brzegu Drwęcy jako przedmieście krzyżackiego Golubia.
1684 – nadanie przywilejów przez Zygmunta Działyńskiego 1789 – nadanie praw miejskich 1793 – 1807 – pod zaborem pruskim 1807 – Dobrzyń w Księstwie Warszawskim, gdzie usamodzielnił się od Golubia, pozostającego w Prusach 1815 – Dobrzyń w Królestwie Polskim.