Tadeusza Tołwińskiego i jego Zakładu Urbanistyki. Razem z mężem Kazimierzem Wejchertem prowadziła autorskie wykłady: „Zasady budowy miast”, „Elementy kompozycji urbanistycznej” oraz różnorodne ćwiczenia projektowe. Część z nich, jak "Zasady budowy miast", została oparta na przedwojennych wykładach, ale rozbudowana o kwestie ekonomiczne i finansowe.
Praktyki Wejchertów i architektów skupionych wokół ich Instytutu Urbanistyki, ale i zespołów projektowych zaczęto określać mianem warszawskiej szkoły projektowania urbanistycznego. Dużo czerpała z doświadczeń eksperymentów architektonicznych w Nowych Tychach. Dominowało w niej traktowanie miasta jako struktury, którą można komponować według zasad estetycznych. Podział na architekturę i urbanistykę był zaś tylko organizacyjny i wynikał ze sposobu podziału zajęć. W praktyce studenci Wejchertów mieli świadomość głębokiego powiązania obu dziedzin. W pracach studenckich dominowało projektowanie na otwartym, niezabudowanym terenie. Nie zwracano uwagi na problemy realizacyjne, takie jak typizacja i prefabrykacja, czy na parcelację gruntów, uważaną za problem miast kapitalistycznych, nie zaś socjalistycznych.