Karol Martin (ur. 8 lipca 1817 w Luxeuil, zm. 24 września 1891 w Sandomierzu) – polski architekt i budowniczy.

Życiorys Urodził się w Luxeuil w departamencie Górnej Saony jako najstarszy syn kapitana wojsk francuskich, kawalera Legii Honorowej Jana Szczepana i Barbe Martin de Pout. W latach 1826–1835 uczęszczał do gimnazjum w Vesoul. W 1836 rozpoczął studia architektoniczne w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Paryżu. Po ukończeniu studiów w 1839 został powołany na stanowisko budowniczego w miejscowości Dole, w departamencie Jura.

W 1840 przybył do Królestwa Polskiego, żeby zająć się majątkiem w Krężlu, będącym własnością jego stryja Jana Martin. W latach 1843-45 pełnił funkcję osoby sprawującej nadzór nad urządzeniami mechanicznymi w warszawskich teatrach.

W 1853 został profesorem budownictwa wiejskiego w Instytucie Instytucie Gospodarstwa Wiejskiego i Leśnictwa w podwarszawskim Marymoncie. Nadzorował w tym czasie budowę laboratorium chemicznego dla Instytutu i uczestniczył w budowie Instytutu Szlacheckiego przy ulicy Wiejskiej w Warszawie.