Cztery razy startował w mistrzostwach Europy. Na ME w Bydgoszczy (1929) zdobył brązowy medal w czwórkach bez sternika, na ME w Paryżu (1931) odpadł w półfinale wyścigu ósemek, na ME w Budapeszcie (1933) został wicemistrzem Europy w dwójkach ze sternikiem (ze Ślązakiem i Skolimowskim) i odpadł w repasażu w czwórkach ze sternikiem, a na ME w Lucernie (1934) odpadł w repasażu w czwórkach ze sternikiem. Obok wioślarstwa w latach 30. uprawiał także pływanie i piłkę wodną w klubie „Delfin Warszawa”.
Trzynaście razy zdobywał mistrzostwo Polski: dwójki bez sternika (1938 i 1939) dwójki ze sternikiem (1933, 1936 i 1939) czwórki bez sternika (1929, 1936 i 1938) czwórki ze sternikiem (1933, 1934 i 1935) ósemki (1934 i 1935) Czterokrotnie był wicemistrzem Polski: czwórki bez sternika (1930) czwórki ze sternikiem (1931) ósemki (1930 i 1931)
Walczył, w stopniu plutonowego podchorążego rezerwy, w kampanii wrześniowej. Uniknął niewoli, przedostał się na Bliski Wschód i trafił do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. W składzie Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, a od maja 1942 3 Dywizji Strzelców Karpackich, brał udział w obronie Tobruku oraz bitwie o Monte Cassino, gdzie został dwukrotnie ranny. 1 marca 1944 awansowany na podporucznika.