Po objęciu przez cały 2 Korpus Polski 60 km odcinka frontu na rzekach Sangro i Rapido, pododcinek zajmowany przez 3 DSK wspierały ze składu grupy: 9 pal i II dywizjon 10 pac, natomiast pododcinek broniony przez 5 KDP pozostałe oddziały 2 GA. Na zajmowanych stanowiskach ogniowych w zależności od potrzeb wspierały ogniem artyleryjskim jednostki korpusu do 14 kwietnia 1944 r. W dniach 14–16 kwietnia oddziały 2 GA zeszły ze stanowisk ogniowych i skoncentrowały się nad rzeką Volturno, uzupełniły amunicję i wypoczywały. Po 20 kwietnia poszczególne jednostki grupy przygotowywały i zajmowały stanowiska ogniowe dokonując rozbudowy sieci łączności telefonicznej i radiowej, prowadziły działania maskujące i segregowały gromadzoną amunicję. Podczas prowadzenia przygotowań do bitwy o Monte Cassino wzmocniono 2 GA jednostkami podległymi dowódcy artylerii 2 KP: Sztabem zwalczania artylerii nieprzyjaciela, II dywizjonem 8 paplot.c. (do prowadzenia ognia naziemnego), III dywizjonem 7 paplot.l. (do obrony plot oddziałów grupy) oraz dysponowała ogniem brytyjskiego 56 pac. Tylko częścią sił oddziały grupy prowadziły ogień do dnia „D” i godz. „H”. Od 11 maja godz. 23.00 do dnia 27 maja 1944 artyleria grupy na cele ustalone i rozpoznane wcześniej, a także wykryte w toku bitwy wystrzeliła 130 000 pocisków artyleryjskich.