30 marca złożyli oni przysięgę wojskową i następnego dnia zostali przetransportowani koleją na front.
Przydzielono ich do 2 Frontu Ukraińskiego marszałka Rodiona Malinowskiego. 23 lipca pierwsze pododdziały wyładowały się w Wapniarce. Początkowo Rumuni byli trzymani w rezerwie, a oficerowie polityczni prowadzili działalność propagandową na zajętych obszarach Rumunii. Po rozpoczęciu 21 sierpnia przez Armię Czerwoną ofensywy na Jassy-Kiszyniów Dywizja otrzymała rozkaz uderzenia na Jassy. Jednakże ogłoszenie przez Rumunię zawieszenia broni zapobiegło bratobójczej walce. 31 sierpnia pierwsze pododdziały z Dywizji wkroczyły pośpiesznie do Bukaresztu, ale wkrótce wysłano ją na front w Transylwanii. Rumuni walczyli w rejonie miejscowości Sfântu Gheorghe, Oradea, Debreczyn, w górach Mátra i Javorina oraz nad rzeką Hron w składzie sowieckiej 27 Armii. Za swoją odwagę, szczególnie podczas walk o Debreczyn, gdzie Dywizja poniosła bardzo duże straty, otrzymali od dowództwa sowieckiego honorowy przydomek „Debreczyńskiej”. W marcu 1945 r. Dywizja została odesłana do Rumunii, gdzie nowy komunistyczny rząd potrzebował oddziałów wojskowych do ochrony. Wielu z żołnierzy Dywizji powróciło na front jako członkowie służby Edukacja-Kultura-Propaganda, czyli faktycznie jako oficerowie polityczni.