W 1910 roku Wilhelm Lürkens zaciągnął kredyt na 75 tysięcy rubli w Towarzystwie Kredytowym Miejskim w Łodzi na zakończenie powyższych inwestycji, a wartość produkcji została dwukrotnie zwiększona do 550 tys. rubli.
Wedle funkcjonującej w ówczesnej Łodzi legendy Wilhelm Lürkens, jako kolekcjoner obrazów, znaczną część kredytu zamiast na swoje przedsiębiorstwo przeznaczył na dzieła sztuki. Miały o tym świadczyć zastosowane w budynkach przemysłowych drewniane stropy - wówczas już archaiczne i łatwopalne - na początku XX wieku powszechnie stosowano już stropy żelbetowe. Część kredytu przeznaczono rzeczywiście na budowę Pałacu Lürkensa, który stanął przy ul. Spacerowej 33/35 (dzisiejsza Aleja T. Kościuszki).
Podczas I wojny światowej i niemieckiego panowania w Łodzi fabrykę dotknęły znaczne rekwizycje armii niemieckiej, które pozbawiły ją całkowicie surowców i maszyn. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę zrujnowany Wilhelm Lürkens starał się o kolejne kredyty, jednak podobną sytuację miało wiele innych łódzkich przedsiębiorstw i finansów firmy nie udało się poprawić.
Fabrykant zmarł wkrótce po ciężkiej chorobie 22 lutego 1920 roku. Zakłady przejęli jego spadkobiercy - Erna Magdalena Krusche, Edyta Anna Flacker i Helena Gisela Neumann oraz małżonkowie córek Lürkensa – Hugo Alfred Neumann i Oswald Krusche.