Pod kierownictwem św. Urszuli Ledóchowskiej w latach 20. i 30. XX w. powstały domy Zgromadzenia w Łodzi, Poznaniu, Sieradzu, Łęczycy, Czarnym Borze k. Wilna i w Wilnie, w Warszawie oraz na Wołyniu i Polesiu. Już w 1928 roku uruchomiono placówkę w Rzymie (zajmującą się młodzieżą akademicką oraz ubogimi), która stała się zalążkiem przyszłego domu generalnego Zgromadzenia. W 1930 roku rozpoczęto pracę we Francji. Pomimo strat wojennych Zgromadzenia Urszulanki szare podjęły nowe inicjatywy nawiązujące do ich tradycji. W Polsce Zgromadzenie podjęło się katechizacji, pracy w instytucjach kościelnych i uczelniach katolickich (KUL, ATK), oraz pracy formacyjnej z młodzieżą. Pozbawione nieruchomości, które były podstawą niezależnego bytu Zgromadzenia przed drugą wojną światową, Urszulanki poświęciły się pracy misyjnej.

W 1965 roku otworzono placówkę w Kanadzie przy polskiej parafii w Windsor (Ontario), jednocześnie prowadząc nauczanie w lokalnych szkołach i organizując przedszkole. W 1969 roku Zgromadzenie podjęło pracę w Argentynie, w 1971 w Brazylii, w 1976 w Finlandii, w 1980 w Niemczech, w 1988 na Ukrainie, w 1990 w Tanzanii, w 1995 na Białorusi, w 2002 na Filipinach, w 2008 w Rosji, a w 2009 w Boliwii.