Czerwona Ukraińska Armia Halicka, CzUHA (ukr. Червона Українська Галицька Армія) – oficjalna nazwa UHA po „zjednoczeniu” z Armią Czerwoną w lutym 1920 roku.
UHA, licząca około 5000 zdrowych żołnierzy i oficerów na wschodnim Podolu i północno-zachodniej Chersońszczyźnie (Czeczelnik, Berszad, Tyraspol) oraz 15 000 chorych na tyfus plamisty oraz inne choroby, znajdujących się w szpitalach w Winnicy i okolicach, przez epidemię tę (październik-listopad 1919) utraciła całkowicie zdolność bojową, a nawet zdolność przemieszczania się. W tej sytuacji przystano na propozycję ze strony dowództwa radzieckiego, tym bardziej, że Armia Czerwona zwyciężyła właśnie na Ukrainie Prawobrzeżnej Armię Ochotniczą gen. Denikina i zbliżała się do miejsca rozlokowania brygad UHA, a w wojsku narastały nastroje rewolucyjne.
10 lutego gen. Osyp Mykytka rozkazał armii UHA kierować się w stronę Dniestru, aby przejść do Rumunii. Jednak Komitety Rewolucyjne, powstałe przy I i II Korpusie UHA stanowczo sprzeciwiły się tym rozkazom. Jednocześnie władze rumuńskie nie zezwoliły na przekroczenie granicy. Komitet Rewolucyjny w tym samym dniu aresztował gen. Mykytkę i szefa sztabu gen.