Jan Żabczyc lub Jan z Żabczyca, krypt.: J. Z. (ur. po 1580, zm. po 1629) – poeta, paremiograf, autor pierwszego zbioru polskich kolęd, zatytułowanego Symfonie anielskie abo Kolęda mieszkańcom ziemskim od muzyki niebieskiej, wdzięcznym okrzykiem na Dzień Narodzenia Pańskiego zaśpiewane (wyd. Kraków, 1630).
Życiorys Prawdopodobnie pochodził z chłopskiej lub mieszczańskiej warstwy społecznej, wykształcenie zdobywał w Akademii Krakowskiej, gdzie się immatrykulował w roku 1612. Związany był z małopolskimi magnatami (Mniszchowie samborsko-sanoccy), na cześć których pisał (już przed rokiem 1610) utwory panegiryczne. Utrzymywał także dobre stosunki z małopolskimi rodzinami Kotkowskich i Gołuchowskich. Następnie przeniósł się na ziemię czerwieńską. W latach 1605–1630 publikował w Krakowie, gdzie spędził część życia.