Juńczyk (Junczyk, Iunczyk) – polski herb szlachecki.
Opis herbu mały|Herb Junczyk w wydanym w 1641 roku herbarzu "Orbis Polonus" Szymona Okolskiego|328x328px Opis zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:
W polu czerwonym krzyż podwójny rozdarty w wąs, srebrny. Klejnot: pięć piór strusich.
Odmiana:
Juńczyk II (W polu czerwonym krzyż łaciński rozdarty w wąs, srebrny. Klejnot: trzy pióra strusie.)
Odmiana Juńczyk II występowała głównie na Wołyniu.
Pochodzenie herbu i legenda Herb Juńczyk powstał w XIII wieku.
Szymon Okolski w swoim herbarzu pod tytułem „Orbis Polonus” z 1641 roku opisuje herb Juńczyk i podaje następującą legendę herbową:
Po przetłumaczeniu:
Kacper Niesiecki w swoim dziele pod tytułem „Herbarz Polski”, wydanym w 1839 roku przez Jana Nepomucena Bobrowicza opisuje herb Juńczyk i podaje następującą legendę herbową:
Aleksandr Łakijer w swoim dziele z 1855 roku pt. „Heraldyka Rosyjska” w części poświęconej heraldyce polskiej opisuje herb Juńczyk i podaje następującą legendę herbową:
Po przetłumaczeniu:
Hipolit Stupnicki w pierwszym tomie swojego dzieła pt.