Synożupannyki (Błękitna Dywizja) – dwie ukraińskie dywizje, uformowane po pokoju brzeskim między Ukraińską Republiką Ludową a Państwami Centralnymi (9 lutego 1918), na podstawie umowy ukraińskiej delegacji pokojowej z Niemcami, wskutek zabiegów działaczy Związku Wyzwolenia Ukrainy (SWU). thumb|left|Żołnierz Synożupannyków SWU prowadził akcję propagandową wśród ukraińskich jeńców z armii rosyjskiej. Zaczęto ich grupować w osobnych obozach szkoleniowych Reistadt, Wetzlar, Salzwedel, z myślą utworzenia ukraińskich oddziałów wojskowych. Pracę propagandowo-wychowawczą w obozach prowadził delegat SWU Ołeksandr Skoropys-Jołtuchowśkyj. Początkowo uformowano 2 pułki piechoty, które w lutym 1918 przeniesiono na Wołyń. Tam stały się one podstawą formowania dwóch dywizji piechoty, zwanych od koloru płaszczy synożupannykami (niebieskimi szynelami).
Każda dywizja składała się z 4 pułków piechoty (po 1200 żołnierzy i oficerów) i jednego pułku artylerii.
Dowódcą 1 Dywizji był gen. Wiktor Zelinski. Ostateczne jej formowanie odbyło się w Kowlu, stamtąd w połowie marca 1918 wyruszyła do Kijowa.