Dowiedziawszy się, że nigdy nie znajdzie ukochanej, bohater zamyka się w cylindrze. Chce przenieść się w przyszłość, by zdobyć technologię pozwalającą odwrócić bieg czasu w cylindrze i przenieść się do chwili, gdy wyruszał w kosmos. Tysiąc lat później na wyludnioną Ziemię przybywają ludzie, którzy przetrwali w jednej z odległych kolonii na planecie Filii. W toku prac archeologicznych odkrywają prawdę o zagładzie swoich przodków i o cylindrze z dziennika bohatera. Uświadamiają sobie, że on może nadal żyć, i nazywają go "Nieśmiertelnym".
Odbiór Edyta Rudolf pisze, że w powieści widać zmianę [w stosunku do wcześniejszych utworów] w ocenie oraz sposobie opisu świata nauki. Krytyczka ocenia, że utwór jest przykładem, jak w późnych utworach Zajdla widać upadek etosu naukowca, co, wg badaczki można było odnosić do deprawacji i rozpadu wartości moralnych polskich intelektualistów w latach 80. XX w. Zauważa też, że utwór ma budowę szkatułkową, a jeden z narratorów (autor Słowa wstępnego i Posłowia) nosi nazwisko Le Djaz (Zajdel wspak).
Sam autor pisał o powieści: „przedstawia jeden z możliwych, oryginalny w pomyśle, niekatastroficzny model zamknięcia cyklu cywilizacyjnego i początku kolejnego cyklu rozwoju ludzkości”.