Przepuklina Spiegela – przepuklina wychodząca spomiędzy linii półksiężycowatej i bocznego brzegu mięśnia prostego brzucha w miejscu jego połączenia się z kresą łukowatą. Leży dogłowowo od dolnych naczyń nabrzusznych.
Historia Nazwy tej użył po raz pierwszy w roku 1764 Josef Klinkosch w stosunku do przepukliny powstałej w obrębie rozcięgna mięśnia poprzecznego brzucha, oddając hołd Adrianowi van der Spieghel (1578 – 1625, w łac. Adrianus Spigelius), belgijskiemu anatomowi. Opisał on w roku 1645 linię półksiężycowatą stanowiącą boczną granicę tegoż rozcięgna. W 1742 Henri Francois Le Dran jako pierwszy rozpoznał rozerwanie w obrębie linii półksiężycowatej, zaś w cztery lata później Beatricio La Chausse wyodrębnił oddzielną przepuklinę w zakresie tej struktury. Pierwszy przypadek przepukliny Spigela u dziecka podał Scopinaro w roku 1935. Obecnie nazwy tej używa się w stosunku do przepukliny, której wrota znajdują się w obrębie tzw. rozcięgna Spigela czyli rozcięgna mięśnia poprzecznego brzucha ograniczonego bocznie przez linię półksiężycowatą, zaś przyśrodkowo przez boczny brzeg mięśnia prostego brzucha. Większość przepuklin spigelowskich powstaje w obrębie trójkąta ograniczonego od góry przez kresę łukowatą (Douglasa), bocznie przez linię półksiężycowatą, zaś od dołu przez naczynia nabrzuszne dolne.