Leczenie Przepuklina może być a priori nieodprowadzalna, gdyż wrota są zazwyczaj wąskie. Klasyczna metoda naprawy polega na poprzecznym cięciu ponad guzem, rozwarstwieniu mięśnia skośnego zewnętrznego i dotarciu do worka przepuklinowego. Worek otwiera się i po sprawdzeniu zawartości odprowadza się ją do jamy brzusznej. Ze względu na fakt, że przepuklina spigelowska może mieć kilka wrót, należy dokładnie ocenić rozcięgno mięśnia poprzecznego. Ubytki w rozcięgnie i mięśniach zeszywa się szwem niewchłanialnym zaś mięsień skośny zewnętrzny można zeszyć „na zakładkę”, co ma wzmacniać ranę. W ostatnich latach do wzmocnienia rozcięgna Spigela używa się materiału syntetycznego układanego zamięśniowo lub międzymięśniowo. Opisywano również zastosowanie naprawie metody PHS (dolny płat ułożony przedotrzewnowo za rozcięgnem, konektor we wrotach, zaś płat górny pod mięśniem skośnym zewnętrznym). W 1992 Carter jako pierwszy zastosował laparoskopię w naprawie przepukliny Spigela. Obecnie zabieg ten wykonuje się metodą TEPA.
Bibliografia
Kategoria:Przepukliny