Wiktor Kurmanowycz, ukr. Віктор Курманович (ur. 26 lutego 1876 w Olszanicy, zm. 18 października 1945 w Odessie) – ukraiński działacz wojskowy, generał-czotar UHA.
Życiorys Urodził się w Galicji, w rodzinie proboszcza (ukr. парох) greckokatolickiego. Ukończył Szkołę Kadetów Piechoty w Łobzowie i został wcielony do Dolnoaustriackiego Pułku Piechoty Nr 84 w Krems. W latach 1901–1902 był słuchaczem Szkoły Wojennej w Wiedniu. Po ukończeniu studiów został przydzielony do 7 Dywizji Piechoty w Osijeku, pozostając oficerem nadetatowym IR 84. W 1905 został mianowany kapitanem i przydzielony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 30 we Lwowie. Następnie pełnił służbę w Biurze Ewidencyjnym, pozostając oficerem nadetatowym IR 30. W 1912 został przeniesiony do Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 13 w Opawie i przydzielony do I batalionu w Bielsku.
W 1914 został aresztowany przez kontrwywiad rosyjski na Wołyniu, i osadzony w Cytadeli Warszawskiej. W 1915 został wymieniony za adiutanta cara Mikołaja II, i powrócił do służby, obejmując dowództwo 37 pp z Dalmacji, walczącego na Bukowinie, a później w Alpach. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 lutego 1917 w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był nadal IR 13.