thumb|right|300px|Rurki Geisslera, pomoc dydaktyczna, lata 70. Rurka Geisslera – szklana rurka wypełniona gazem pod niewielkim ciśnieniem z zatopionymi wewnątrz elektrodami z platyny. Pod wpływem wysokiego napięcia przyłożonego do elektrod gaz emituje promieniowanie. Jest stosowana do analizy widm gazów. Została wynaleziona przez Heinricha Geisslera w 1857 r. right|300px

Opis Źródło: Encyklopedia OrgelbrandaEncyklopedia Orgelbranda, t. VI, str. 87, rok 1900 Elektrody umieszczone są w dwu między sobą odległych miejscach; rurka napełniona jest rozrzedzonym powietrzem lub też innymi gazami i parami. Rurki Geisslera służą do badań nad światłem elektrycznym i mogą być uważane za dalszy rozwój jaja elektrycznego.

W rurce Geisslera najprostszego typu (patrz rysunek obok), wtopione są w jej końcach dwa druty platynowe, stanowiące elektrody, a mianowicie elektroda dodatnia czyli anoda, którą prąd wpływa, i elektroda ujemna czyli katoda, którą prąd wypływa.