Roztwór Ringera (Płyn Ringera) – rodzaj płynu infuzyjnego, jeden z krystaloidów, izotoniczny w stosunku do krwi człowieka.
Nazwa pochodzi od jego twórcy – Sydneya Ringera, brytyjskiego lekarza praktyka i farmakologa.
Skład i właściwości fizykochemiczne 1000 ml roztworu Ringera zawiera: 8,6 g chlorku sodu, 0,3 g chlorku potasu, 0,48 g sześciowodnego lub 0,333 g dwuwodnego lub 0,243 g bezwodnego chlorku wapnia Woda do iniekcji – do 1000,0 ml
Odpowiada to następującym stężeniom jonów: 147,2 mmol/l jonów sodu (Na+) 4,0 mmol/l jonów potasu (K+) 2,2 mmol/l jonów wapnia (Ca2+) 155,7 mmol/l jonów chlorkowych (Cl−).
Właściwości fizykochemiczne: pH = 5,0–7,5 osmolarność = 309 mOsmol/l
Mechanizm działania i właściwości farmakokinetyczne Nawodnienie – dostarczenie wody wraz z podstawowymi elektrolitami (poza magnezem) w stężeniach w przybliżeniu fizjologicznych (wyjątek stanowią jony chlorkowe znacznie przekraczające stężenie we krwi – dlatego, mimo iż jest to roztwór izotoniczny, nie jest izojoniczny). Zwiększenie objętości płynu w przestrzeni wewnątrznaczyniowej (tzw. łożysku naczyniowym).