Jozafat Ohryzko (ur. 1827 w powiecie lepelskim (gubernia witebska), zm. 17 marca 1890 w Irkucku) – polski prawnik, wydawca, działacz społeczny i polityczny.
Życiorys Pochodził ze szlachty. Ukończył gimnazjum mińskie (1844) i wydział prawny Uniwersytetu w Petersburgu (1849). Następnie pracował w Petersburgu – był urzędnikiem Ministerstwa Finansów.
Cieszył się dużym autorytetem w rosyjskich kręgach rewolucyjnych, blisko przyjaźnił się z Nikołajem Czernyszewskim. Po wybuchu powstania styczniowego w lutym 1863 roku został komisarzem powstańczym na Petersburg. W listopadzie 1864 roku został aresztowany, w 1865 roku skazano go na karę śmierci, którą zamieniono na dwudziestoletnią katorgę. W 1866 roku za udział w buncie w Akatujsku został przesiedlony. Organizatorzy powstania zabajkalskiego planowali powołać go do władz planowanej republiki Swobodosławia. Cztery lata był przetrzymywany w samotności, pozbawiony nazwiska, jako numer 11 w specjalnie wybudowanym do tego celu ostroguoстрог (ros.) przestarzałe: więzienie. w Wilujsku. W 1871 roku został zesłany do Jakucka. Tam zyskał sobie szacunek, ucząc miejscowych kultury rolnej.