Dyplomy Uniwersytetu nie były uznawane przez władze polskie. Wszelkie próby legalizacji obu uczelni nie dawały rezultatu, przy czym władze polskie starały się doprowadzić do ich likwidacji bez nadawania temu zbyt wielkiego rozgłosu. Wykładowców inwigilowano, a studenckie wykłady odbywające się w wynajętych salach lub prywatnych mieszkaniach były często rozpędzane.

Uniwersytet zamknięty został w 1925 po akcji masowych aresztowań wykładowcówAndrzej Chojnowski, Koncepcje polityki narodowościowej rządów polskich w latach 1921–1939, Wrocław 1979, Wyd. Zakład Narodowy im Ossolińskich, s. 57, przypis 176.. Jego rolę przejął legalnie funkcjonujący od 1921 r. w Czechosłowacji Wolny Uniwersytet Ukraiński. Jednocześnie obradujący we Lwowie w dniach 6–15 maja 1925 tajny III Krajowy Zjazd Ukraińskich Studentów Zachodniej Ukrainy wypowiedział się za likwidacją tajnego uniwersytetu i jednoczesnym zaprzestaniem bojkotu polskich wyższych uczelniAgnieszka Biedrzycka, Kalendarium Lwowa 1918–1939 , Kraków 2012, wyd. Universitas , s. 280..

Rektorzy uniwersytetu Jewhen Dawydiak (1920–1921) Wasyl Szczurat Mykoła Czajkowśkyj Marian Panczyszyn (1924–1925)

Przypisy