thumb|Fragment elewacji kościoła, podcieni i dziedzińca Kościół Królowej Różańca Świętego w Poznaniu (nazywany też kościołem Dominikanów) – świątynia należąca do zakonu dominikanów znajdująca się w centrum Poznania na narożniku ulicy Libelta i Alei Niepodległości. Od 2017 r. wielkopostny kościół stacyjny.
Historia Dominikanie pojawili się w Poznaniu w 1231 roku, osiedlając się początkowo na Śródce, a następnie w 1244 roku przenosząc się na lewy brzeg, gdzie zbudowali klasztor i kościół. W XIX wieku władze pruskie dokonały kasaty zakonu, w wyniku czego dominikanie opuścili Poznań (obecnie ich dawną świątynią opiekują się jezuici). Dominikanie powrócili do Poznania w 1937.
Pierwszy projekt kościoła i klasztoru pochodził od Stefana Cybichowskiego i powstał na przełomie 1937 i 1938. Trójnawowa bazylika miałaby się znaleźć po zachodniej stronie posesji. Fasada miałaby być zwrócona do Alei Niepodległości. Wolno stojąca, wysoka wieża kampanila ustawiona zostałaby na narożniku ul. Libelta. Druga wersja tego projektu zakładała rozwinięcie założenia i przybliżenie świątyni do skrzyżowania ulic Libelta i Alei Niepodległości. Cybichowski zastosował tu nawiązanie do kościoła Notre-Dame w Le Raincy autorstwa Auguste’a Perreta. Projekt zatwierdzono 5 kwietnia 1939, ale wybuch II wojny światowej przerwał prace.