Towarzystwo Przyjaciół Ojczyzny – tajny związek młodzieży patriotycznej założony w Warszawie w zaborze pruskim w roku 1803 przez starościca opinogórskiego Wincentego Krasińskiego przy współudziale młodych arystokratów – Józefa Krasińskiego, Ludwika Paca, Stanisława Małachowskiego, Henryka, Piotra i Tomasza Łubieńskich – i pod skrzydłami marszałka Stanisława Małachowskiego, w którego siedzibie przy Krakowskim PrzedmieściuDzisiejsza Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie odbywały się pierwsze zebrania organizacji pod duchowym patronatem (co sugerował Krasiński) Naczelnika Kościuszki.

Członkowie Towarzystwa opracowali program działania, rotę przysięgi, a jako strój organizacyjny przyjęli czarne fraki z lakierowanymi na czarno mosiężnymi guzikami z wyobrażeniem kotwicy i napisem „Nadzieja”. Zamysł był taki, że wraz z wycieraniem się lakieru napis i emblemat stawały się coraz wyraźniejsze, co miało symbolizować powrót niepodległości. Jednakże z biegiem czasu Towarzystwo przekształciło się w koterię towarzyską o charakterze rozrywkowym.