PDF.
BDO utrzymywała rozbudowaną siatkę informatorów na terenach pogranicza – tzw. „mężów zaufania”, którzy zajmowali się śledzeniem każdego kroku członków organizacji polonijnych w Niemczech. Obserwowali oni aktywność kulturalną mniejszości polskiej oraz składali szereg donosów i raportów do władz organizacjiWładysław Gębik „Burzom dziejów nie dali się zgnieść”, Wyd. Morskie, Gdynia 1967. Aktywiści BDO m.in. sprawdzali, kto chodzi na polskie nabożeństwa w kościele, a nawet podsłuchiwali pod oknami, czy w domach ludności polskiej nie mówi się po polsku piętnując ich domy nalepkami „Hier in diesem Hause wird noch polnisch gesprochen” (pol. „W tym domu mówi się jeszcze po polsku”). Jedną z inicjatyw organizacji było także wysyłanie listów do ludności obywateli III Rzeszy posiadających polskie nazwiska z żądaniami ich zmiany na niemieckie. W 1938 roku organizacja wydała nawet w tym celu książkę pt. „Welchen Namen wählen Sie?” (pol. „Jakie nazwisko chcecie wybrać?”). Wskutek szykan do organizacji wstępowali nawet zgermanizowani Polacy z terenów pogranicznych. W Karbie w pow. bytomskim 27 stycznia 1939 roku kierownik BDO oświadczył na zebraniu, że: