Ideom spółdzielczości poświęcona była jego publicystyka w „Rzeczypospolitej Spółdzielczej” (1921–1925) i „Społem” (1925–1932), oraz w licznych artykułach umieszczanych w prasie socjalistycznej.
Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej w 1920 wstąpił jako ochotnik do WP i wziął jako żołnierz piechoty udział w bitwie pod Surażem. Z powodu choroby odesłany z frontu i przydzielony do pomocy komendantowi Związku Obrony Ojczyzny, mjr. Marianowi Kościałkowskiemu, a pod koniec października 1920 zdemobilizowany. Po zwycięskiej wojnie powrócił do działalności publicystycznej i pisał w pismach PPS, jak Robotnik, Przedświt i Kalendarz Robotniczy; oprócz tego był od 1922 jednym z najpłodniejszych publicystów piłsudczykowskich w ich organie Droga. Jego poglądy nawiązywały do przemyśleń myślicieli socjalistycznych związanych z reformizmem i rewizjonizmem. Jego zdaniem państwo miało charakter klasowy, ale zdecydowanie odrzucał koncepcje dyktatury proletariatu i możliwość realizacji przemian socjalistycznych w krajach o ograniczonym stopniu rozwoju kapitalizmu. Jego zdaniem jedynie demokracji polityczna połączona z demokracją gospodarczą może zapewnić rozwój społeczeństwa zorganizowanego samorządnie w myśl ideałów socjalistycznych.