W czasie II wojny światowej, w 1939 dowódca Brygady Torpedowców, od 1940 dowódca Brygady Krążowników we Flocie Czarnomorskiej, w 1941 walczył w obronie Odessy, od października 1941 był dowódcą Flotylli Azowskiej. Od listopada 1942 był zastępcą dowódcy obrony rejonu Noworosyjska, czasowo dowódcą 47 Armii, uczestniczył w obronie Kaukazu. W latach 1943–1944 pełnił służbę jako dowódca Flotylli Azowskiej, uczestniczył w wyzwoleniu Półwyspu Tamańskiego i Krymu. Od kwietnia 1944 był dowódcą Flotylli Dunajskiej, uczestniczył w walkach na terenie Ukrainy, Rumunii, Bułgarii i Węgier.
Od stycznia 1945 pełnił służbę jako dowódca eskadry we Flocie Czarnomorskiej. W latach 1948–1951 był szefem sztabu Floty Czarnomorskiej, a następnie jej dowódcą w latach 1951–1955. Mianowany admirałem w 1953. Od czerwca 1955 do stycznia 1956 I zastępca dowódcy Marynarki Wojennej ZSRR, później objął stanowisko naczelnego dowódcy Marynarki Wojennej ZSRR – zastępcy ministra obrony ZSRR.
Doprowadził do rozbudowy radzieckich sił morskich w latach 60. Forsował program rozbudowy radzieckiej floty podwodnej, wyposażonej w okręty o napędzie atomowym, posiadające wyrzutnie rakiet z głowicami jądrowymi i wodorowymi.