Ramiro II Mnich, hiszp. Ramiro II de Aragón, el Monje (ur. ok. 1075, zm. 1157) – król Aragonii w latach 1134–1137.
Życiorys Data urodzin Ramiro II nie jest dokładnie znana. Przyjmuje się, iż urodził się około roku 1075, podawany jest również rok 1085. Był synem króla Aragonii – Sanczo I i jego drugiej żony Felicji (zm. 1123), córki Hilduina III (IV) – hrabiego Roucy i Montdidier. Jako młodszy syn został przeznaczony do stanu duchownego. Był biskupem Burgos, biskupem Pampeluny, a w chwili śmierci swego starszego brata, króla Aragonii i Nawarry – Alfonsa I, był biskupem w Barbastro-Roda (Barbastro zostało zdobyte na muzułmanach przez jego ojca w 1064).
Gdy jego brat zmarł nie pozostawiając potomków, Ramiro zrezygnował z biskupiej sakry i został obwołany królem Aragonii. Musiał toczyć walki o utrzymanie tronu z królem Kastylii Alfonsem VII, którego matka Urraka była pierwszą żoną króla Alfonsa I (on z kolei był jej drugim mężem). Początkowo Alfons VII zajął Saragossę i wyparł Ramiro w Pireneje. Później jednak Ramiro pokonał kastylijczyków, odzyskując Saragossę, która jednak na mocy późniejszych układów pozostała kastylijskim lennem. Nie udało mu się za to utrzymać władzy w Nawarze, gdyż królem Nawarry został Garcia IV, wychowany na dworze aragońskim, prawnuk króla Nawarry Garcii III (zm. 1054).