Boris Aleksandrowicz Sztejfon, ros. Борис Александрович Штейфон (ur. w Charkowie, zm. 30 kwietnia 1945 w Zagrzebiu) – rosyjski carski wojskowy (generał), profesor nauk wojskowych, dowódca Rosyjskiego Korpusu Ochronnego na Bałkanach podczas II wojny światowej.
Życiorys Jego ojciec był żydowskim kupcem, który przeszedł na prawosławie, a matka – córką prawosławnego duchownego. Po ukończeniu nauki w Charkowie B. A. Sztejfon wstąpił ochotniczo do carskiej armii. Ukończył Czugujewską Szkołę Wojskową i w stopniu podporucznika służył w 124 Woroneskim Pułku Piechoty.
Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej. Został odznaczony za odwagę kilkoma medalami. W 1911 r. ukończył Nikołajewską Akademię Wojskową w stopniu kapitana.
Podczas I wojny światowej służył na froncie kaukaskim i ponownie dostał szereg odznaczeń za odwagę. Awansował też do stopnia pułkownika. Po wybuchu rewolucji bolszewickiej w 1917 r. powrócił do rodzinnego Charkowa, gdzie stanął na czele podziemnej organizacji, która werbowała oficerów do Armii Ochotniczej gen. Antona Denikina. Jesienią 1918 r. sam wstąpił do niej, służąc w sztabie, a następnie dowodząc różnymi oddziałami. W styczniu 1920 r. został awansowany do stopnia generała. Po klęsce wojsk białych ewakuował się wraz ze swoimi oddziałami na terytorium Polski.