Domek z kart – polski film fabularny z 1954 roku w reżyserii Erwina Axera. Jest to adaptacja filmowa dramatu Emila Zegadłowicza i Marii Koszyc-Szołajskiej, oparta na spektaklu wystawianym przez Teatr Współczesny w Warszawie od 30 kwietnia 1953 roku, w tej samej reżyserii i z tą samą obsadą aktorską.
Niedokończony dramat Zegadłowicza z 1940 roku, napisany przy współpracy z Marią Koszyc-Szołajską, został znaleziony w spuściźnie pośmiertnej autora i dokończony na potrzeby teatru przez Adama Ważyka.
Fabuła Akcja rozgrywa się w 1939 roku. Latem tego roku dziennikarz Bruno Sztorc drukuje w „Gazecie Codziennej” demaskatorski artykuł o rządzących Polską zatytułowany „Domek z kart”. Gazeta zostaje skonfiskowana przez sanacyjną cenzurę, a na redakcję napada nacjonalistyczna bojówka.
31 sierpnia Sztorc ukrywa się w miejscowości Podborze, w pensjonacie „Polonia”, gdzie poznaje lokalne elity wierzące w zapewnienia rządu o gotowości do wojny. Po konflikcie ze starostą, zostaje aresztowany i wysłany do Berezy.
Po wybuchu wojny, 17 września, na posterunku policji w pobliżu granicy rumuńskiej, Sztorc ma możliwość skonfrontować się z uciekającym za granicę premierem Składkowskim. Jest świadkiem wkroczenia wojsk radzieckich, które wita jak wyzwolicieli.