thumb|Srebrny obol ateński (po 449 p.n.e.) thumb|Obol z kolonii Metapont w Lukanii z wyobrażeniem głowy Demeter (ok. 425–350 p.n.e.) Obol (stgr. ὀβολός obolós, lm. ὀβολοί oboloí; łac. obolus) – drobna moneta obiegowa, w starożytnej Grecji równa 1/6 części drachmy. W Europie we wczesnośredniowiecznym mennictwie karolińskim odpowiadała połowie denara, stanowiąc 1/480 część funtaMarian Kowalski: Vademecum kolekcjonera monet i banknotów. Wrocław: Ossolineum, 1988, s. 102..
W przenośni termin ten funkcjonuje jako określenie drobnego datku (rzucić obol)Słownik wyrazów obcych PWN. Warszawa: PWN, 1991, s. 605..
Pochodzenie nazwy thumb|Sześć prętów (oboli) – eksponat z Muzeum Numizmatycznego w Atenach, odkryty w pozostałościach świątyni Heraion w Argos. Poniżej: wizualizacja sześciu oboli tworzących jedną drachmę („garść”) Starogrecka nazwa obolos – dosłownie „rożen, żelazny pręt” (współcześnie ngr. obelos, lm obeloi) pochodzi z epoki pieniądza przedmonetarnego. Nawiązywała do archaicznych płacideł w postaci żelaznych prętów (por. grzywny żelazne w gospodarce wczesnych Słowian), pojedynczych bądź w wiązkach. W starożytnej Grecji uznawano go za równowartość szóstej części drachmy (od δράσσομαι drássomai – „garść” tyluż drachm)Andrzej Mikołajczyk: Monety stare i nowe. Warszawa: Wydawnictwo „Arkady”, 1988, s.