Kazimierz Fiałka (ur. 2 lipca 1907 w Krakowie, zm. 25 września 1970 tamże) – polski lekkoatleta, długodystansowiec i maratończyk. W barwach Cracovii występował przez całą swoją karierę (1928–1939).
Życiorys Urodził się 2 lipca 1907 r. w Krakowie. Był synem Teofila i Marii Murzyn. Lekkoatletykę uprawiał w klubie Cracovii. Siedmiokrotny mistrz Polski na otwartym stadionie w biegu na 5000 m (1933–1934), 10 000 m (1933–1935) i w biegu przełajowym (1934–1935). Był także wicemistrzem Polski w biegu na 10 000 m w 1932 r. i w przełajach w 1936 roku. W 1934 r. został mistrzem Polski w hali w sztafecie 3 × 800 m. Dwukrotnie był rekordzistą Polski (na 20 km oraz w biegu godzinnym). W 1933 r. zajął 2. miejsce w corocznym Biegu Narodowym (przełajowym). W latach 1933–1935 ośmiokrotnie bronił barw Polski w meczach międzypaństwowych, odnosząc dwa zwycięstwa indywidualne. Wystąpił również w Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie 1936, w których nie ukończył maratonu wskutek naderwania ścięgna Achillesa. Zwycięzca prestiżowego biegu ulicznego na 25 km „Querch durch Berlin”, który odbył się w 1937 roku. W 1939 r. brał udział w wojnie obronnej Polski. Następnie trafił do obozu internowania na Węgrzech (w Budapeszcie). Walczył w szeregach 1 Dywizji Pancernej w stopniu kaprala.