thumb|200px|Przykład malarstwa tablicowego: Portret chłopca z Fajum (portrety fajumskie), druga połowa II wieku, Muzeum Narodowe w Warszawie thumb|200px|ikona - przykład malarstwa tablicowego 200px|thumb|Rzeź niewiniątek Cornelisa van Haarlema – tablicowe malarstwo ołtarzowe Malarstwo tablicowe – malarstwo, w którym w odróżnieniu od monumentalnego malarstwa ściennego lub witrażu, jako podobrazie wykorzystuje się drewnianą deskę albo płytę z innego materiału takiego jak ceramika, metal, kość słoniowa itp.
Historia Wywodzi się ze sztuki greckiej, gdzie określane jako pinax (gr.; l.mn. pinakes) stanowiło malowidła na płytkach drewnianych, marmurowych, z wypalonej gliny bądź brązowych. Pinakes miały formę drewnianych, terakotowych lub kamiennych tabliczek z przedstawieniami malarskimi lub mieszanymi (rzeźbiarsko-malarskimi, z wkomponowanymi reliefami). Były one składane w świątyniach jako dary dla bogów. Z czasem stanowiły tam pewnego rodzaju zbiory. Stąd też zbiory malarstwa nazywane są często Pinakotekami. Termin malarstwo tablicowe najczęściej odnosimy do sakralnej sztuki średniowiecza, kiedy to (od około XII wieku) osiągnęło ono swoją doskonałość technologiczną. Widoczne jest to zwłaszcza w bizantyjskich, a później ruskich ikonach. Około XVI wieku zaczęto stosować napięte, usztywnione płótno jako podobrazie.