Adam Prosper Burzyński herbu TrzywdarRodzina, herbarz szlachty polskiej, t. II, Warszawa 1905, s. 89. (ur. 1753, zm. 9 września 1830) – duchowny rzymskokatolicki, misjonarz, biskup diecezjalny sandomierski w latach 1820–1830, senator duchowny Królestwa Polskiego (kongresowego) od 1820Diarjusz Senatu z roku 1830–1831, wydał Stefan Pomarański, [w:] Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 451..
Życiorys Wstąpił do zakonu reformatów, gdy miał 17 lat. Ukończył teologię i po święceniach kapłańskich udał się do Rzymu. Stąd jako misjonarz wyjechał do Egiptu, gdzie przebywał z przerwami na misje w Syrii od 1791 do 1810. W latach 1802–1808 był prefektem apostolskim Górnego Egiptu. Niektóre źródła podają też informację, że w 1798 był przeorem klasztoru w Kairze. Podczas swojego pobytu w Egipcie pracował m.in. kapelan i tłumacz wojsk napoleońskich. Znany był z tego, że nie zajmował się tylko posługa duchową, ale niósł pomoc rannym żołnierzom jako lekarz.