Stefan Aleksander Bakałowicz (ur. 10 października 1857 w Warszawie, zm. 1947 w Rzymie) – polski malarz akademista tworzący za granicą.

Był synem malarza Władysława Bakałowicza i aktorki Wiktoryny z Szymanowskich. Kształcił się w Warszawie pod kierunkiem Wojciecha Gersona, później studiował w petersburskiej Cesarskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie w 1882 otrzymał stypendium na wyjazd do Rzymu. Zamieszkał tam na stałe, spędzając ponad 60 lat na obczyźnie. Według świadectw współczesnych, artysta, który ożenił się z Włoszką, stronił od życia publicznego, chętniej zamykając się w kole rodzinnym. Związany był przyjaźnią jedynie z Henrykiem Siemiradzkim, za którym podjął w swej twórczości tematykę antyczną i w którego salonie bywał częstym gościem, stykając się tam z członkami kolonii polskiej w RzymieJózef Dużyk: Siemiradzki. Warszawa: LSW, 1986, s. 201, 388, 400..

W 1903 miał pierwszą wystawę w Warszawie. W 1936 znalazł się we władzach Polskiej Organizacji Artystów Plastyków „Kapitol”„Ilustrowany Kurier Codzienny” z 26 marca 1936. Poza warszawskim Towarzystwem Zachęty Sztuk Pięknych wystawiał również w Rosji, gdzie mimo ważkiej krytyki ze strony W.