Szczególnie wyraźnym przejawem tej tradycji jest utrzymująca się do czasów nowożytnych liczna grupa koczowników, całkowicie uzależnionych od stad owiec, kóz i trzód jaków. Grupy te przemieszczały się w ciągu roku w obrębie rozległych, choć respektowanych terytoriów, zamieszkując w namiotach. Część z nich mogła przez większą część życia nie mieć styczności z trwałą zabudową, poza sporadycznymi kontaktami z odosobnionymi klasztorami. W porównaniu z ludnością osiadłą dolin południowego Tybetu ich struktura etniczna była mniej zróżnicowana, a sposób życia mógł zachować względną ciągłość przez co najmniej dwa tysiąclecia.

Migracje i kształtowanie się struktur klanowych Około początku naszej ery ludy posługujące się językiem tybetańskim miały przemieszczać się dalej na zachód, przez południowe obszary Wyżyny Tybetańskiej. Późniejsze źródła pisane pozwalają śledzić migracje niektórych możnych klanów z północno-wschodnich obszarów Tybetu ku centrum kraju, na podstawie analizy nazw rodowych i geograficznych.