W okresie istnienia królestwa tybetańskiego (od początku VII do połowy IX wieku) napływ ludności z północnego wschodu miał natomiast przebiegać także poprzez zawieranie małżeństw między elitami.
Charakter dostępnych przekazów dotyczących najwcześniejszego okresu dziejów Tybetu jest w znacznej mierze metaforyczny i redagowany z perspektywy późniejszych zwycięzców. Tradycje te były przez długi czas przekazywane ustnie, w środowisku bardów, a ich zapis nastąpił dopiero w VIII i IX wieku. Część tych tekstów zachowała się w zamurowanych grotach w Dunhuangu.
Wczesne struktury polityczne Najstarsze relacje pisane opisują rywalizujących ze sobą naczelników zamieszkujących ufortyfikowane siedziby w dolinach środkowych i wschodnich dopływów rzeki Cangpo. Każdy z nich dysponował własnym gronem wasali wywodzących się ze stanu szlacheckiego, a także poddanymi i czeladzią. Gospodarka obejmowała zarówno uprawę ziemi, jak i hodowlę owiec oraz bydła. Na północ od tych obszarów funkcjonowały społeczności koczownicze prowadzące tryb życia zbliżony do współczesnego.