Każdy przypadek utrwalonego częstoskurczu komorowego jest wskazaniem do natychmiastowego leczenia. mały|Częstoskurcz komorowy: szerokie zespoły QRS

Przyczynami częstoskurczu komorowego mogą być: Zawał serca Choroba niedokrwienna serca Kardiomiopatia przerostowa Kardiomiopatia rozstrzeniowa Wypadanie płatka zastawki mitralnej Zapalenie mięśnia sercowego Wrodzone wady serca Zatrucie lekami (trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, digoksyna), lub efekty uboczne leków psychotycznych jak np. amisulpryd Hipoksja Zasadowica Zaburzenia elektrolitowe Częstoskurcz idiopatyczny

Leczenie Wybór metody leczenia zależy od stanu pacjenta: leki przeciwarytmiczne, kardiowersja, stymulacja serca, wszczepialny kardiowerter-defibrylator serca, ablacja przezskórna, leczenie operacyjne.

Częstoskurcz komorowy bez tętna wymaga zastosowania szybkiej defibrylacji i rozpoczęcia zabiegów reanimacji, tzn. takiego samego leczenia jak przy migotaniu komór. Przy częstoskurczu komorowym z tętnem i kiedy pacjent jest w stabilnym stanie podaje się amiodaron 150–300 mg i.v. Przy częstoskurczu komorowym z tętnem, ale gdy pacjent jest w niestabilnym stanie lub nieprzytomny, wykonuje się kardiowersję.