W latach 70. i 80. współorganizował oraz sędziował wiele ogólnopolskich imprez szachowych, m.in. wielokrotnie mistrzostwa Polski w szachach błyskawicznych i szybkich, finał mistrzostw Polski mężczyzn w roku 1976 w Bydgoszczy, finały drużynowych mistrzostw Polski, pięć międzynarodowych festiwali szachowych pod nazwą „Szachowe Dni Bydgoszczy” oraz turniej strefowy kobiet (eliminacji mistrzostw świata) w roku 1980 w Bydgoszczy. Następnie, w latach 90., wielokrotnie pełnił funkcję redaktora biuletynów turniejowych i asystenta sędziego głównego na największych turniejach w Polsce, m.in. kilkakrotnie w memoriałach Akiby Rubinsteina w Polanicy-Zdroju, otwartych festiwalach w Bydgoszczy i MK Cafe w Koszalinie oraz memoriałach Emanuela Laskera w Barlinku.
W roku 1974 uzyskał państwową klasą sędziowską, natomiast w 1978 jako piętnasty Polak w historii otrzymał tytuł arbitra klasy międzynarodowej FIDE. Od 1976 działał w strukturach Polskiego Związku Szachowego, kolejno pełniąc funkcje członka Komisji Sędziowskiej, od 1980 do 1992 (przez trzy kadencje) przewodniczącego tej komisji, natomiast w latach 1992–1995 wiceprezesa PZSzach. W latach 1983, 1988 i 1995 był redaktorem i współautorem trzech kolejnych wydań Kodeksu Szachowego. W roku 1986 pełnił funkcję kierownika polskiej ekipy podczas olimpiady szachowej w Dubaju.